Նստել է Տիգրանի գահին, անուղեղ ցռ՜ռ՜ան Վերգոն...

(Չարենցի մոտիվներով`

Բազմել է ցարերի գահին,

Թիֆլիսցի նեղճակատ կինտոն...)

Նստել է Տիգրանի գահին, անուղեղ ցռ՜ռ՜ան Վերգոն,

Սերժիկի կոստյումը հագին, ու գահը սարքել է ֆայտոն:

Նստել է, քշում է բռի, բռնում է ծեփում պատերին,

Թալանում բյուջեն անխնա ու խաբում անուղեղ հայերին:

Օ, ե՞րբ է իմ ազգի համար, նման նենգ հոր փորող եղել,

Մեզ ոչ ոք կեղծավոր ժպիտիվ, դեռ այսպես դաժան չի դավել:

Ի՞նչ անի նստվածքը խաբված, կավատի դավից անտեղյակ,

Ձոներ է հյուսում նրան, համարում փրկիչն իր միակ:

Մեռցրել է հերոսի անուն, հերոսի փառքն ու գործը,

Ազգային ամեն արժեք ուղարկել գրողի ծոցը...

Մայրապիղծ վիժվածքին հանել, հերոս է դարձրել մի նոր,

Եվ անսեռ, անազգ ճիվաղին պաշտոններ բաժանել նորանոր:

Պղծում է երկիրն անխնա Տիգրանի գահին բազմած,

Թե արքան հրաշքով ելներ, նա ինքն էլ կմնար զարմացած...

Օ, ու՞ր եք Արիներ հզոր, բերում է ազգիս երեկոն,

Տիգրանի գահին բազմած ազգադավ այս ցռ՜ռ՜ան Վերգոն:

Հառնեք հոգիներ անմահ,պայքարի շնչով առնական,

Եվ ծեփեք ասֆալտին անխնա,Սորոսի այս ճտին դիվական...

Սվետլանա ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ

Մեկնաբանություններ